بين مسلمانان يا جرايم عمومى كه مسلمانان مرتكب مى‌شوند، نمى‌تواند شهادت بدهد. اين مطلب بديهى است و دلايل و شواهد زيادى از آيات و روايات براى آن وجود دارد؛ مثلاً در حديث صحيح ابى عبيده از امام صادق(ع) آمده است:

«تجوز شهادة المسلمين على جميع أهل الملل ، ولا تجوز شهادة أهل الذمة (الملل) على المسلمين»؛

مسلمانان مى‌توانند در مورد همه ملت‌ها شهادت دهند، ولى ساير ملت‌ها نمى‌توانند درباره مسلمانان شهادت دهند. (١٠٢)

در روايت ديگرى آمده است:

«لا تقبل شهادة أهل دين على غير أهل دين إلاّ المسلمين؛ فانهم عدول على أنفسهم و غيرهم»؛

اهل هيچ دينى نمى‌تواند در مورد اهل دين ديگر شهادت دهد، مگر مسلمانان كه مى‌توانند هم در مورد خودشان و هم در مورد ديگران شهادت دهند. (١٠٣)

ب ـ شهادت در وصيت

طبق نصّ قرآن كريم، يك مورد از تحت حكم فوق استثناء شده است و آن در مورد وصيّت است كه خداوند مى‌فرمايد:

{يا أيها الذين آمنوا شهادة بينكم إذا حضر أحدكم الموتُ حين الوصيةِ اثنانِ ذوا عدلٍ منكم أو آخرانِ من غيرِكم إن أنتم ضربتم في الارضِ فأصابتكم مصيبة الموت؛ }

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد هنگامى كه مرگ يكى از شما فرا رسد، در موقع وصيت بايد از ميان خودتان، دو نفر عادل را به شهادت بطلبد، يا اگر مسافرت كرده‌ايد و زمان مرگ شما فرا رسيد، دو نفر از غير خودتان را به گواهى بطلبيد. (١٠٤)

(١٠٢) وسائل الشيعه، باب ٣٨ از ابواب شهادات، ح١.
(١٠٣) مستدرك الوسائل، باب ٣٢ از ابواب شهادات، ح٤.
(١٠٤) مائده، آيه١٠٦.