٤. شيخ صدوق(ره) در من لايحضره الفقيه با سند خود از شعيب بن واقد، از حسين بن زيد، از امام صادق (ع)، از پدرش، از پدرانش (ع)، از پيامبر(ص) نقل مى‌كند كه آن حضرت در ضمن حديث مناهى فرمود:

و من مطل (يبطل ـ خ ل) على ذى حقّ حقّه و هو يقدر على اداء حقّه فعليه كلّ يوم خطيئة عشّار؛ (١٩)

هركس اداى حق صاحب حقى را به تأخير بيندازد (حقّ او را پايمال كند ـ خ ل) در حالى كه بر انجام آن تواناست، به ازاى هر روز كوتاهى اش گناه عشّار براى او ثبت خواهد شد.

روشن است كه تأخير در پرداخت حقّ صاحب حق يا پايمال كردن آن، ظلم بر او و حرام است، پس گرفتن عُشر نيز حرام است، بلكه حرمتش شديدتر و روشن‌تر است. چون اين سخن از زبان پيامبر(ص) صادر شده است پس گوياى اين است كه اين عمل ميان غير مسلمانان مرسوم بوده است.

٥. شيخ صدوق(ره) در ثواب الاعمال و اَمالى در ضمن روايت ابو سعيد خدرى پيرامون فضيلت ماه رجب از رسول خدا (ص) نقل مى‌كند كه فرمود:

و من صام من رجب تسعة و عشرين يوماً غفراللّه‌ له و لو كان عشاراً و لو كانت امرأة فجرت سبعين مرّة بعد ما أرادت به وجه اللّه‌ ـ عزّ وجل ـ و الخلاص من جهنّم لغفراللّه‌ لها؛ (٢٠)

هركس بيست و نه روز از ماه رجب را روزه بگيرد خداوند گناهان او را مى‌آمرزد، هر چند عشّار باشد و هر چند زنى باشد كه هفتاد بار زنا كرده است، اگر هدفش از اين روزه گرفتن جلب رضايت خداوند و رهايى از دوزخ باشد، خداوند او را مى‌آمرزد.

اينكه در روايت آمده: «هر چند عشّار باشد» گوياى اين است كه او گناه بسيار بزرگى

(١٩) وسائل الشيعه، ج١٨، باب ٨ از ابواب الدين و القرض، ص٣٣٣، ح٢.
(٢٠) وسائل الشيعه، ج١٠، باب ٢٦ از ابواب الصوم المندوب، ص٤٧٧، ح٩.