با اين كه موضوع روايت مالى است كه عاشر گرفته است، ولى در روايت حكم شده كه اگر اين مال رادر كوزه انداخت از زكات شمرده مى‌شود، پس روايت بر اين دلالت دارد كه عاشر براى گرفتن زكات منصوب بوده و گاهى خيانت مى‌كرده و مال را در كوزه نمى‌انداخته و براى خويش بر مى‌داشته است.

٢. عبداللّه‌ بن جعفر در كتاب قرب الاسناد از سندى بن محمد، از ابوالبخترى، از امام صادق (ع)، از پدرش (ع)، از حضرت على (ع) نقل كرده كه فرمود:

اعتدّ في زكاتك بما أخذ العشّار منك و احفظها عنه ما استطعت؛ (٢٩)

آنچه را كه عَشّار از تو مى‌گيرد در زمره زكات خود قرار بده و هر چه را كه مى‌توانى از چشم او دور بدار.

دلالت اين روايت بر اين كه عشّار زكات مى‌گرفت، روشن است و در پايان روايت تأكيد شده كه تا مى‌توانى چيزى به او نده.

٣. در كتاب كافى و من لايحضره الفقيه در ضمن روايت صحيح يعقوب بن شعيب آمده است كه از امام صادق (ع) پيرامون عُشورى كه از كسى گرفته مى‌شود سؤال كردم كه آيا آنها از زكات مالش حساب مى‌شود؟ حضرت فرمود: بله، اگر بخواهد. (٣٠)

(٢٨) وسائل الشيعه، ج٩، ابواب المستحقين للزكاة، باب ٢٠، ح٢، ص٢٥٢.
(٢٩) وسائل الشيعه، ج٩،ابواب المستحقين للزكاة،باب٢٠، ح٨، ص٢٥٤.
(٣٠) وسائل الشيعه، ج٩، ابواب المستحقين للزكاة، باب٢٠، ح١، ص٢٥٢.