امام صادق (ع) از پذيرش و او از پدرانش نقل كرده است: افراد كينه توز و افرادى كه در تخطّى از وظايف دينى به مذلّت افتاده‌اند، شهادتشان پذيرفته نمى‌شود». (١٤٩)

٣. مفهوم رواياتى كه بر پذيرش شهادت يهودى و نصرانى ـ پس از مسلمان شدن ـ دلالت دارد؛ مانند: «قال أمير المؤمنين(ع): اليهودي والنصراني إذا شهدوا ثمّ أسلموا جازت شهادتهم»؛

امير المؤمنين(ع) فرمودند: اگر يهودى و نصرانى شهادت دهند و سپس مسلمان شوند، شهادتشان جايز است. (١٥٠)

براى مبناى دوم كه ابن جنيد(ره) (١٥١)آن را مطرح نموده، به دو روايت استناد شده است:

١. صحيح حلبى: «هل تجوز شهادة أهل الذمة على غير أهل ملّتهم؟ قال: نعم ، إذا لم يوجد من أهل ملّتهم جازت شهادة غيرهم إنّه لا يصلح ذهاب حقّ أحد».

آيا شهادت اهل ذمه، بر غير اهل ملت خود جايز است؟ حضرت فرمود: بله، اگر كسى از اهل ملت خود شاهدى برايش پيدا نشود، جايز است شخص ديگرى غير از اهل ملت خودش برايش شهادت دهد و سزاوار نيست حق كسى از بين برود. (١٥٢)

(١٤٨) وسائل الشيعه، ج٢٧، ص٣٩٥، باب ٤١ از ابواب شهادات، ح١٣.
(١٤٩) همان، باب ٣٢ از ابواب شهادات، ح٥.
(١٥٠) همان، باب ٣٩ از ابواب شهادات، ح٥.
(١٥١) فتاوى ابن جنيد، ص١٦٤.
(١٥٢) وسائل الشيعه، باب ٤٠ از ابواب شهادات، ح١.