فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٥٩ - جمع ميان دو نماز از ديدگاه كتاب و سنّت آیت الله جعفر سبحانى

٤. مسلم از اَنَس ، از پيامبر(ص) نقل كرده است:

هرگاه پيامبر(ص) در سفر عجله داشت نماز ظهر را تا آغاز وقت نماز عصر به تأخير مى‌انداخت، تا آن را با نماز عصر بخواند و نماز مغرب را تا از بين رفتن شفق به تأخير مى‌انداخت، تا آن را با نماز عشا بخواند. (٧)

گروهى ديگر از روايات بدون اين كه قيد سختى سفر را داشته باشند، فعل رسول خدا(ص) را حكايت مى‌كنند:

١. مسلم از اَنَس بن مالك روايت كرده است:

هرگاه رسول خدا(ص) قبل از ظهر به سفر مى‌رفت، نماز ظهر را تا وقت نماز عصر به تأخير مى‌انداخت و در وقت نماز عصر از حركت باز مى‌ايستاد و نماز ظهر و عصر را با هم مى‌خواند. اما هرگاه مى‌خواست پس از زوال خورشيد سفر كند، ابتدا نماز ظهر را مى‌خواند، آن گاه حركت مى‌كرد. (٨)

٢. مسلم از اَنَس روايت كرده است:

هرگاه رسول خدا(ص) مى‌خواست نماز ظهر و عصر را با هم بخواند، نماز ظهر را تا آغاز وقت نماز عصر به تأخير مى‌انداخت، آن گاه آن دو را با هم مى‌خواند. (٩)

٣. ابو داود و ترمذى از معاذبن جبل نقل كرده‌اند:

پيامبر(ص) در جريان غزوه تبوك هرگاه قبل از زوال خورشيد حركت مى‌كرد، نماز ظهر را به تأخير مى‌انداخت، تا آن را با نمازعصر بخواند و هرگاه پس از زوال حركت مى‌كرد، ابتدا نمازظهر و عصر را با هم مى‌خواند، سپس روانه مى‌شد و هرگاه قبل از مغرب حركت مى‌كرد، نماز مغرب را به تأخير