المقاصد و مفتاح الكرامه چاپ شده و نيز ضمن شرح عبارت دراين دو كتاب، عبارت به طور صحيح ضبط شده است. هر چند مصححان ايضاح الفوائد در حاشيه كتاب، «زبارة الكرم» را به اشتباه چنين معنى كرده‌اند: «الزبارة بالضم: الخوصة حين تخرج من النواة، الخوصة ورق الشجر» (٨)كه اين معنى به كلّى با مقصود علامه بيگانه است و مراد از زبارة الكرم ـ چنان كه در سخن محقق كركى گذشت ـ «تقليم كرم» و «قلّم الشجرة أي: أزال عنها الأغصان اليابسة لتقوى» (٩)است. خلاصه، تقليم يعنى هرس و شاخه زنى (١٠). بنابراين توضيح الزبدة الفقهيه كه آن را به «تعريش الكرم» معنى كرده است ـ چنان كه گذشت ـ خطاست؛ زيرا اوّلاً: شهيد در مسالك «تعريش الكرم» را جداگانه و بعد از «زبارة الكرم» با فاصله چند جمله ذكر و به آن عطف كرده است و ثانياً: معناى تعريش، قطع شاخه‌هاى زايد نيست، بلكه به معناى داربست كشيدن درخت تاك است و «عرّش الكرم أي رفع أغصانه على الخشب». (١١)بنابراين «زبارة الكرم» از ريشه «زبر» به معناى قطع و قلم كردن شاخه‌هاى اضافى تاك، و اسم ابزار (اسم آلت) آن «مِزبر» است. اين عبارت در جواهر نيز تصحيح نشده و به خطا «زباد» با دال ضبط شده است: «تهذيب الجريد بقطع ما يحتاج إلى القطع منها، و كذا زباد الكرم و تهذيب الشجر». (١٢)

ممكن است برخى گمان كنند، اين خطاى جزئى نيازى به اين همه مقدمات و روضه

(٨)ايضاح الفوائد، ج٧، ص٢٩٣.
(٩)المعجم الوسيط، ص٧٥٦، «قلم».
(١٠)فرهنگ معاصر عربى ـ فارسى، ص٥٥٨، «قلم».
(١١)المعجم الوسيط، ص٥٩٣، «عرش».
(١٢)جواهر الكلام، ج١٧، ص٦٦.