سوگند به عزت جلالم كه هرگز دائم الخمر و سخن چين و بى غيرت و پاسبان (در حكومت جور) و مرد زن صفت و كسى كه نبش قبر مى‌كند و عشّآر و كسى كه قطع رحم كرده است و قدرى (١٧)به بهشت نخواهد رفت.

داخل نشدن عَشّار به بهشت دليل بر اين است كه او مرتكب گناه بزرگى ـ يعنى گرفتن عُشر ـ شده است. آمدن اين عبارت در ضمن وصيت پيامبر(ص) به حضرت على (ع) گوياى اين نكته است كه اين عمل قبل از اسلام مرسوم بوده است.

٣. شيخ صدوق (ره) در ثواب الاعمال با سند خود از پيامبر(ص) نقل مى‌كند كه آن حضرت در آخرين خطبه خود فرمود:

و من منع طالباً حاجته و هو يقدر على قضائها فعليه مثل خطيئة عَشّار ـ فقام اليه عوف بن مالك، فقال: و ما يبلغ من خطيئة عشّار يا رسول اللّه‌؟ فقال: ـ على العَشّار في كلّ يوم وليلة لعنة اللّه‌ والملائكة و الناس أجمعين و من يلعن اللّه‌ فلن تجد له نصيراً؛ (١٨)

هركس از برآورده كردن حاجت درخواست كننده‌اى خوددارى كند در حالى كه بر اجابت آن تواناست، همانند گناه عشّار بر عهده اوست. عوف بن مالك برخاست و گفت: اى رسول اللّه‌، گناه عشّار چقدر است؟ فرمود: ـ در هر روز و شب لعنت خدا و فرشتگان و تمامى مردم بر عشّار است و آن كس را كه خداوند لعن كند هيچ ياورى براى او نخواهى يافت.

اين لعن شديد نشان دهنده بزرگى گناه عشار است و صدور اين كلام از پيامبر(ص) دليل بر اين است كه اين عمل در زمان آن حضرت و يا قبل از آن ميان غير مسلمانان رواج داشته است.

(١٦) وسائل الشيعه، ج١٥، باب ٤٩ از ابواب جهاد النفس، ص٣٤٣،ح١٤.
(١٧) علامه مجلسى مى‌گويد: لفظ قدرى در روايات معصومين (ع) گاهى بر معتقدان به جبر و گاهى بر معتقدان به تفويض اطلاق مى‌شود (بحار الانوار، ج٥، ص٥) ـ مترجم ـ .
(١٨) وسائل الشيعه،ج١٦، باب ٣٩ از ابواب فعل المعروف، ص٣٩٠، ح٧.