زحمت براى مردم، و حكم تمامى حرم همين است، چرا كه ابن عباس گفت كه: باالاغ خود در منى از مقابل پيامبر عبور كرد: در حالى كه بدون وجود ديوارى نماز مى‌خواند، و به جهت اين كه حرم محل مشارع و مناسك است. (٢١٥)

روايت مذكور در كلام علامه روايتى است كه فقط علماى عامه نقل كرده‌اند، مانند احمد در مسند (٢١٦) و ابوداود در سنن خود (٢١٧) و راوى آن كثير بن كثير بن عبدالمطلب است كه از پدرش از جدش نقل مى‌كند كه: ديدم رسول اللّه‌(ص) در مقابل حجر الاسود نماز مى‌خواند و مردم از مقابل ايشان عبور مى‌كنند. طبرانى حديث را با الفاظ مختلف نقل كرده است. (٢١٨) ولى ظاهراً دلالتى بر عدم استحباب ستره نمى‌كند، خصوصاً اگر غرض، تعميم آن به غير مسجد باشد، لذا تعميم را با اين روايت ديگر عامه جواب داده‌اند كه پيامبر در ابطح نماز خواند و براى ايشان عصايى در مقابل گذاشته شد. (٢١٩)

شهيد در ذكرى پس از نقل علامه و روايت ديگر مى‌گويد:

اگر گفته شود كه: ستره مستحب است مطلقاً و لكن عابر در اين گونه مكانها دفع نمى‌شود، وجيه خواهد بود. (٢٢٠)

صاحب المدارك نيز گفته است:

مكه ـ شرّفها اللّه‌ ـ مانند غير مكه است در استحباب ستره. (٢٢١)

در اين ميان دليل مخصّص نزد اماميه كه از اهل بيت(ع) نقل كرده‌اند، صحيحه معاوية بن عمار است كه كلينى آن را از علىّ بن ابراهيم از پدرش از ابن ابى عميراز معاوية بن عمار

(٢١٥) تذكرة الفقهاء، ج١، ص٨٩.
(٢١٦) ج٦، ص ٣٩٩.
(٢١٧) ج٢، ص٢١١، ح٢٠١٦.
(٢١٨) المعجم الكبير، ج٢٠، ص٢٩٠.
(٢١٩) صحيح مسلم، ج٢، ص٥٦.
(٢٢٠) ذكرى الشيعه، ص١٥٣.
(٢٢١) مدارك الاحكام، ج٣، ص٢٤٠.