يكى از شيوه‌هاى فقهى، فقه مقارن است كه به بررسى اقوال و ادله فقهى مذاهب مختلف پيرامون يك موضوع مى‌پردازد. در اين روش گاهى به گزارش قول مشهور هر مذهب و بيان آن در جنب آراى مشهور ديگر مذاهب فقهى و بيان دليل هر قول اكتفا مى‌شود و هدف برجسته كردن نقاط اشتراك و يا اختلاف مذاهب مختلف است. گاهى نيز محقق به موازنه بين اقوال منسوب به هر مذهبى دست مى‌زند، و ميزان قوّت استنباط واستحكام ادله هر قول را بررسى مى‌كند. فراتر از اين مى‌توان موضوعى را محور بحث قرارداد و همه اقوال و ادله مورد استناد مذاهب مختلف را در چارچوب مورد اتفاق همگان و يا مورد قبول صاحب آن قول و اصحاب آن مذهب، به نقد كشيد و به كاوشهاى درون مذهبى پرداخت و ميزان انطباق هر قول و دليلى را با قرآن حكيم و سنت اصيل كه اساس شريعت بر آن استوار است، مشخص كرد، و يا سنت اصيل و تفسير صحيح آيه‌اى را كه در آن اختلاف شده و هر گروهى مدعى آن است كشف نمود، و به حجّت مقبوله نزد او، حق را به او معرفى كرد و وى را قانع نمود.

امروزه كه به بركت انقلاب شكوهمند اسلامى و مجاهدتهاى عالمان روشن ضمير، مكتب تشيع در عالم مطرح شده و مورد اقبال انديشمندان جهان اسلام قرار گرفته است،