حاكم در مورد او گفته: عبداللّه‌ بن زيد كسى است كه اذان به خواب او آمده است و فقهاى اسلام آن را قبول كرده‌اند. در صحيح مسلم و صحيح بخارى به خاطر يكسان نبودن سلسله سندهاى احاديث او، چيزى از او نقل نشده است. (٤٠)

روايت سوم: در سند اين روايت، محمد بن اسحاق بن يسار و محمد بن ابراهيم تيمى به چشم مى‌خورند كه در مورد آنها سخن گفتيم.

روايت چهارم: در سند اين روايت دو نفر وجود دارد كه ديدگاه صاحب نظران را در مورد آنها نقل مى‌كنيم:

١. عبدالرحمن بن اسحاق بن عبداللّه‌ المدنى

يحيى بن سعيد قطان مى‌گويد: در مدينه راجع به او سؤال كردم، كسى را نديدم كه او را ستايش كند. على بن مدينى هم در مورد او علاوه بر آنچه گفتيم، چنين گفته است:

از سفيان كه در مورد عبدالرحمن بن اسحاق از او سؤال شده بود، شنيدم كه مى‌گفت: اهل مدينه وى را به خاطر قَدَرى مسلك بودنش، از مدينه بيرون كردند و او نزد ما آمد و ما با او نشست و برخاست نمى‌كرديم.

ابوطالب مى‌گويد:

از احمد بن حنبل در مورد او سؤال كردم، در پاسخ گفت: وى از ابى زناد روايات غير معروفى نقل كرده است.

احمد بن عبداللّه‌ عجلى مى‌گويد:

حديثش نوشته مى‌شود، ولى قوى نيست.

(٣٨) السنن، ترمذى، ج١، ص٣٦١؛ تهذيب التهذيب، ج٥، ص٢٢٤.
(٣٩) تهذيب الكمال، ج١٤، ص٥٤١.
(٤٠) حاكم، المستدرك، ج٣، ص٣٣٦.