٨. بيهقى روايت ديگرى دارد كه سند آن منتهى مى‌شود به عثمان بن سائب از پدرش وامّ عبدالملك بن ابى محذورة، از ابى محذوره، از پيامبر(ص). مضمون اين روايت همانند روايت پيشين است. (٧٣)

از وضعيت محمد بن عبدالملك پيش‌تر سخن گفتيم. عثمان بن سائب هم نه خودش شناخته شده است و نه پدرش و جز يك روايت، روايتى از آنها نقل نشده است. (٧٤)

٩. روايت ابوداود: سند اين روايت منتهى مى‌شود به حرث بن عبيد، از محمد بن عبدالملك بن ابى محذوره، از پدرش، از جدش: به رسول خدا(ص) گفتم سنت اذان را به من ياد دهد... ـ تا آنجا كه مى‌گويد ـ اگر نماز صبح بود، مى‌گويى: الصلاة خيرٌ من النوم، الصلاة خيرٌ من النوم... . (٧٥)

سند روايت به محمد بن عبدالملك منتهى مى‌شود. ابن حجر به نقل از عبدالحق مى‌گويد: به اين اسناد استناد نمى‌شود. ابن قطان در مورد او گفته: وى مجهول الحال است و جز حارث كسى را كه از او روايت كرده باشد، نمى‌شناسيم. (٧٦)

شوكانى در باره محمد بن عبدالملك بن ابى محذوره گفته است: وضعيت اين فرد شناخته شده نيست؛ و در مورد حرث بن عبيد گفته كه در او حرف و سخن است. (٧٧)

١٠. ابو داود همين روايت را با سند ديگرى نيز نقل كرده است كه منتهى مى‌شود به عثمان بن سائب از پدرش و اُمّ عبدالملك بن ابى محذوره، از ابى محذوره، از پيامبر(ص). (٧٨) از ضعف اين سند نيز پيش‌تر سخن گفتيم.

١١. ابو داود روايت ديگرى را نيز نقل مى‌كند كه سندش منتهى مى‌شود به ابراهيم بن

(٧٣) بيهقى، السنن، ج١، ص٤٢١ ـ ٤٢٢، باب «التثويب في أذان الصبح».
(٧٤) ميزان الاعتدال، ج٢، ص١١٤، شماره ٣٠٧٥(السائب)؛ تهذيب التهذيب، ج٧، ص١١٧، شماره ٢٥٢(عثمان بن السائب).
(٧٥) ابو داود، السنن، ج١، ص١٣٦، شماره ٥٠٠.
(٧٦) ابن حجر، تهذيب التهذيب، ج٩، ص٣١٧.
(٧٧) نيل الاوطار، ج٢، ص٣٨.
(٧٨) ابو داود، السنن، ج١، ص١٣٦ ـ ١٣٧، باب «كيفية الاذان»، شماره ٥٠١.