فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١١٢ - شرط قبول در وقف رضا استادى

قبول نيست؛ و ظاهر كلمات اكثر فقها چنين است.» (١٢)

صاحب «رياض المسائل» آورده است:

«از عبارات محقق و اكثر فقها ـ همچنان كه در كتاب‌هاى «مسالك» و «شرح لمعه» آمده ـ فهميده مى‌شود كه در هيچ يك از اقسام وقف، قبول شرط نيست.» (١٣)

كاشف الغطاء در كتاب «كشف الغطاء» بيان مى‌كند:

«قول به اعتبار ايجاب و قبول لفظى در وقف خاص، قوى است؛ و قول به كافى بودن قبول فعلى، خالى از اعتبار نيست. در وقف عام، قبول فعلى، كفايت مى‌كند؛ و قول به لازم نبودن قبول در همه اقسام وقف، خالى از وجه نيست.» (١٤)

صاحب «مناهل» مى‌گويد:

«مسأله اعتبار قبول، محل اشكال است و ترك احتياط در اين مسأله، سزاوار نيست؛ اما قول به شرط نبودن وقف، به حقيقت نزديك‌تر است.» پس از ذكر اين مطلب در وقف خاص اضافه مى‌كند: «مشروط نبودن وقف عام به قبول در نزد من، به واقعيت نزديك‌تر است.» (١٥)

صاحب «عروة الوثقى» مى‌نويسد:

«مشروط نبودن مطلق وقف به قبول، قوى‌تر است، گرچه احتياط در تفصيل بين وقف عام و وقف خاص مى‌باشد و اعتبار قبول در مطلق وقف احوط از آن است.» (١٦)

آيت اللّه‌ خويى گفته است:

«ظاهراً در هيچ يك از انواع وقف، قبول معتبر نيست گرچه اعتبار آن احوط