فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١١٠ - شرط قبول در وقف رضا استادى
«در اينكه قبول وقف، شرط باشد اشكالى وجود دارد شرط بودن قبول، به واقع نزديكتر است.» (٢)
فاضل مقداد هم در كتاب «التنقيح» همين قول را مىپذيرد. (٣)
سيد على طباطبايى در كتاب «رياض المسائل» مىنويسد:
«در موافقت با «التنقيح»، قول صحيحتر، نظريه شرط بودن قبول و قصد قربت در وقف است.» (٤)
محقق كركى در كتاب «جامع المقاصد» بيان مىكند:
«شرط بودن قبول قول صحيحترى است.» (٥)
در «جواهر الكلام» طى بحثى در اين زمينه آمده است:
«از آنچه گذشت روشن مىشود كه در همه اقسام وقف همانند ساير عقود، قول به معتبر بودن قبول، قوت دارد حتى در فورى و عربى بودن آن ...». (٦)
آخوند خراسانى گفته است:
«مقتضاى اصول، اعتبار قبول است... پوشيده نيست كه اقتضاى اصل در همه اقسام وقف معتبر بودن قبول مىباشد. بنابراين دليلى ندارد كه بين وقف خاص و وقف عام تفصيل قائل شويم....». (٧)
سيد محمد مجاهد در كتاب «المناهل» مىگويد:
«ممكن است عبارت «تذكره» بر اعتبار قبول، اشاره داشته باشد».
به نظر مىرسد نسبت دادن اين قول به «تذكره» درست نباشد، چنان كه محقق قمى نيز به آن اشاره كرده است». (٨)
(٢) جامع المقاصد، ج٩، ص١١.
(٣) المناهل، كتاب الوقف.
(٤) رياض المسائل، ج٢، ص١٩، چاپ سنگى.
(٥) جامع المقاصد، ج٩، ص١١.
(٦) جواهر الكلام، ج٢٨، ص٧.
(٧) الشذرات، كتاب الوقف، ص٣.
(٨) جامع الشتات، ج٤، ص٣١.