بيهقى رؤياى اذان را با سلسله سندهايى كه هيچ يك از آنها خالى از اشكال يا اشكالات متعدد نيست، نقل كرده است. اينك توجه خوانندگان را به راويان ضعيفى كه در اين سلسله سندها وجود دارد، جلب مى‌كنيم:

روايت اوّل: اين روايت مشتمل است بر ابى عمير بن انس كه از يكى از عموهاى انصارى خود روايت مى‌كند. پيش‌تر در مورد ابى عمير بن انس گفتيم كه ابن عبدالبرّ در باره او گفته است: مجهول است و رواياتش قابل استناد نيست؛ (٥٢) از راويان مجهولى (٥٣) تحت عنوان «يكى از عموها» حديث نقل كرده است؛ هر چند همه صحابه را عادل فرض كنيم، دليلى وجود ندارد كه اين افراد را از اصحاب بدانيم. اگر بر فرض عموهاى اين فرد، از اصحاب باشند، اما موقوفات صحابى يعنى احاديثى كه به صحابى ختم مى‌شود نه به پيامبر حجت نيست؛ زيرا معلوم نيست از پيامبر(ص) نقل كرده باشد.

روايت دوم: سند اين روايت در بردارنده راويانى است كه روايات آنها قابل استناد نيست:

١. محمدبن اسحاق بن يسار

٢. محمد بن ابراهيم بن حارث تيمى

٣. عبداللّه‌ بن زيد

كه در مورد همه آنها پيش از اين سخن گفتيم.

روايت سوم: در سند اين روايت ابن شهاب زهرى است كه از سعيد بن مسيب(متوفّى ٩٤ هـ) و او از عبداللّه‌ بن زيد (٥٤) روايت نقل مى‌كند. متذكر شديم كه هيچ يك از اين دو، عبداللّه‌ بن زيد را درك نكرده‌اند.

(٥١) همان، ج٢٦، ص٤٣٩ـ٤٤٠.
(٥٢) بيهقى، السنن، ج١، ص٣٩٠.
(٥٣) تهذيب التهذيب، ج١٢، ص١٨٨، شماره٨٦٨.
(٥٤) سنن بيهقي، ج١، ص٣٩٠.