«امير المؤمنين خانه‌اش را كه در مدينه و در قبيله بنى زريق واقع بود صدقه داد؛ و چنين نوشت: به نام خداوند بخشنده مهربان. على بن ابى طالب كه زنده و سالم است با اين نوشته، خانه خود را كه در قبيله بنى زريق واقع است، صدقه داد. آن خانه، فروخته و بخشيده نمى‌شود تا اينكه به وارث آسمانها و زمين برسد. و خاله هايش تا وقتى كه خود و نسلش زنده هستند در آن سكونت داد. پس هرگاه منقرض شدند، خانه براى مسلمانان نيازمند خواهد بود.»

٤. ابوالعباس مبرد در كتاب «الكامل» از محمد بن هشام طى سلسله سندى كه در انتهاى آن ابو نيزر قرار دارد حديثى نقل مى‌كند.(ابو نيزر از فرزندان برخى پادشاهان غير عرب بوده است.) او معتقد است ابو نيزر از فرزندان نجاشى بوده كه در كودكى به اسلام تمايل پيدا مى‌كند و به محضر رسول خدا(ص) شرفياب شده و مسلمان مى‌شود. او همواره با پيامبر(ص) بوده و در خانه حضرت زندگى مى‌كرده است تا آنكه رسول خدا(ص) وفات مى‌كرد، و پس از آن او با فاطمه(س) و فرزندانش زندگى مى‌كند.

ابو نيزر مى‌گويد: من در دو مزرعه چشمه ابى نيزر و بغيبغة بودم كه على بن ابى طالب(ع) نزد من آمد حضرت، كلنگ را برداشت و وارد چشمه شد و شروع به كلنگ زدن كرد امّا آبى نيامد. در حالى كه عرق پيشانى‌اش را فرا گرفته بود از چشمه خارج شد. عرق را از پيشانى اش پاك كرد و دو باره كلنگ را برداشت و به چشمه رفت و شروع به كلنگ زدن كرد. سروصدايى بلند شد و سپس از آن آبى همچون گردن شتر فوران كرد. حضرت، به سرعت از چشمه خارج شد و فرمود: «خدا را گواه مى‌گيرم كه اين چشمه صدقه است. دوات و كاغذى برايم بياوريد.» ابو نيزر اضافه مى‌كند: پس از آنكه با عجله، دوات و كاغذ را براى حضرت آوردم، ايشان نوشت:

«به نام خداوند بخشنده مهربان. بنده خدا، على امير المؤمنين دو مزرعه معروف به چشمه ابى نيزر و بغيبغه را بر فقيران اهل مدينه و در راه ماندگان، صدقه داد تا با آن‌ها روى خود را در روز قيامت از گرماى آتش حفظ كند. اين دو چشمه نبايد فروخته و هبه شوند تا آنكه خداوند وارث آنها گردد ـ كه او بهترين وارثان است ـ