«اصل، در صورتى مى‌تواند دليل واقع شود كه دليلى نداشته باشيم. در حالى كه بر مشروط نبودن وقف به قبول، دليل داريم. مانند اخبار مشتمل بر اوقاف ائمه ـ عليهم السلام ـ كه در آنها ذكرى از قبول نشده است و اين نشان مى‌دهد كه در وقف، قبول موقوفٌ عليه، شرط نيست، خواه آنچه را كه در اين اخبار ذكر شده، صيغه وقف به شمار آوريم يا بيان احكام آن. (٢٠)

صاحب «جامع المدارك» مى‌گويد:

«چه بسا از اخبارى كه در اوقاف ائمه، صلوات اللّه‌ عليهم اجمعين، وارد شده است، معتبر نبودن قبول استفاده شود.» (٢١)

نمونه هايى از روايات وقف كه برخى از آنها مانند روايت «ربعى»، از نظر سند، صحيح هستند:

١. شيخ طوسى در كتاب «تهذيب الاحكام» با سند از حسين بن سعيد از نضر، از يحيى حلبى، از ايوب بن عطيه نقل مى‌كند از امام صادق(ع)، شنيدم كه فرمود:

قسّم رسول اللّه‌(ص)، الفى‌ء فأصاب عليّاً(ع)، أرض فاحتفر فيها عيناً فخرج فيها ماء ينبع في السماء كهيئة عنق البعير فسمّاها عين ينبع، فجاء البشير يبشره، فقال: بَشّر الوارث، بشّرِ الوارث هي صدقة بتّاً بتلاً في حجيج بيت اللّه‌ و عابر سبيله لاتباع ولاتوهب و لاتورث فمن باعها أو وهبها فعليه لعنة اللّه‌ و الناس اجمعين لايقبل اللّه‌ منه صرفاً ولا عدلاً. (٢٢)

رسول خدا(ص) فى‌ء را تقسيم كرد و به على(ع) زمينى رسيد و او چشمه‌اى در آن زمين حفر كرد كه از آن، آبى مانند گردن شتر مى‌جوشيد. حضرت آن را «چشمه ينبع» ناميد. مردى نزد حضرت آمد و به او بشارت داد. حضرت فرمود:

(٢٠) العروة الوثقى، ج٢، ص١٨٦.
(٢١) جامع المدارك، ج٤، ص٤.
(٢٢) وسائل الشيعه، ج١٣، ص٣٠٣.