فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٨٤ - عبور از مقابل نمازگزار پژوهشى به شيوه فقه مقارن (پژوهشى به شيوه فقه مقارن) امير رحمانى
از امام صادق(ع) پرسيدم: آيا عبور چيزى از مقابل نمازگزار موجب قطع نماز مىشود، فرمود: نماز مؤمن را هيچ چيز قطع نمىكند. (١٧٠)
«نماز را عبور هيچ چيز قطع نمىكند؛ نه سگ و نه الاغ و نه زن و لكن سترهاى بگذاريد... و اگر نگذارى، اشكالى ندارد، زيرا آن كه نمازگزار براى او نماز مىخواند، نزديكتر است به او از عابر و لكن اين كار ادب نماز و توقير آن است». (١٧١)
كلام سيد العتره امير المؤمنين(ع) گذشت كه فرمود:
«نماز را هيچ چيزى كه عبور كند، قطع نمىكند، چرا كه نماز عظيمتر از آن است كه با عبور چيزى قطع شود».
كه از امام موسى بن جعفر (ع) پرسيدم از مردى كه نماز مىخواند و در مقابل او الاغى ايستاده است، حضرت فرمود: «بين خود و او چوبى يا چيزى بگذارد و اشكالى ندارد»، گفتم: اگر اين كار را نكرد دو نماز بخواند، آيا نماز را اعاده كند يا بر او چيزى است، فرمود: «نماز را اعاده نمىكند و چيزى بر او نيست». (١٧٢)
در جواهر گفته است:
اگر حضور اشكالى نداشته باشد، عبور به طريق اولى اشكالى ندارد.
شخصى از ايشان سؤال كرد در باره اين كه آيا عبور چيزى از مقابل نمازگزار
(١٧٠) همان.
(١٧١) همان، ص١٣٥.
(١٧٢) همان، ص ١٣٢.