مجموعاً ادعا كرده‌اند كه اذان را درخواب ديده‌اند. شريعت محل عبور هر رهگذر نيست، اگر شريعت و احكام شرعى تابع رؤيا و خواب اشخاص باشد، فاتحه اسلام را بايد خواند.

جهت چهارم: وجود تعارض بين نقل بخارى و نقل ديگران

روايتى كه بخارى نقل كرده، صراحت دارد كه پيامبر(ص) در مجلس مشورت با صحابه به بلال دستور مى‌هد براى نماز ندا سر دهد و عمر به هنگام اين فرمان، حضور داشته است. بخارى از ابن عمر نقل كرده است:

وقتى مسلمانان به مدينه آمدند، اجتماع مى‌كردند و مترصد وقت نماز مى‌شدند و كسى براى نماز ندا نمى‌داد. روزى در اين زمينه با هم سخن مى‌گفتند، گروهى گفتند: همچون مسيحيان ناقوسى اختيار كنيم. برخى گفتند: شيپورى مثل شيپورى كه يهوديان دارند برگيريم. اما عمر گفت: آيا نمى‌خواهيد مردى را روانه كنيد كه براى نماز ندا سردهد. رسول خدا(ص) فرمود: بلال! برخيز و نداى نماز سرده. (٣١)

اما احاديث رؤيا صراحت دارند كه وقتى عبداللّه‌ جريان رؤيايش را براى پيامبر نقل كرد، پيامبر به بلال دستور داد اذان گويد و عمر در اين جلسه حضور نداشته است و اذان را در خانه‌اش شنيد، پس از شنيدن اذان، در حالى كه لباسش را مى‌كشيده، از خانه‌اش خارج شده و به پيامبر عرض مى‌كند: قسم به آن كه تو را به حق به پيامبرى برانگيخت، من نيز همان خوابى را كه عبداللّه‌ ديده، ديده‌ام. (٣٢)

نمى‌توان روايت بخارى را بر ندا به(الصلاة جامعة» و احاديث رؤياى اذان را به «فرمان به اذان گفتن» حمل كرد؛ زيرا اوّلاً اين جمع، شاهد ندارد، ثانياً اگر پيامبر به بلال دستور مى‌داد كه با صداى بلند و مكرر بگويد «الصلاة جامعة»، مشكل حل مى‌شد و

(٣١) بخارى، الصحيح، ج١، ص١٢٠، باب «بدء الاذان».
(٣٢) ر.ك: حديث شماره ٢.