فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٣ - تشريع و فصول اذان در پرتو كتاب و سنت جعفر سبحانى
استناد كرد، نظير:
١. ابوعبداللّه، محمد بن ابراهيم بن حارث بن خالد تيمى، متوفاى حدود سال ١٢٠ هجرى.
ابو جعفر عقيلى از عبداللّه بن احمد بن حنبل نقل كرده است: از پدرم در مورد محمد بن ابراهيم تيمى مدنى شنيدم كه گفت: حديث او بى چيز نيست، او احاديث راويان مجهول را نقل مىكند. (٣٦)
٢. محمد بن اسحاق بن يسار بن خيار كه هر چند اساس نقل «سيره ابن هشام است»، اما اهل سنت به روايات او استناد نمىكنند.
احمد بن ابى خيثمه مىگويد:
... از يحيى بن معين در مورد او سؤال شد، در پاسخ گفت: چندان نيست، ضعيف است.
احمد بن ابى خيثمه همچنين مىگويد:
از يحيى بن معين بار ديگر شنيدم كه مىگفت: از نظر من محمدبن اسحاق فرد نادرستى است و قوى نيست.
ابوالحسن ميمونى در باره او مىگويد:
از يحيى بن معين شنيدم كه مىگفت: محمدبن اسحاق ضعيف است. نسايى در مورد او گفته است: وى قوى نيست. (٣٧)
٣. عبداللّه بن زيد كه ناقل حديث است: در حق او همين بس كه قليل الحديث است. ترمذى مىگويد: ما از او حديثى از پيامبر نمىشناسيم، جز همين يك حديث كه در مورد اذان است. حاكم در مورد او گفته است: صحيح اين است كه او در جنگ احد كشته شد و تمامى رواياتى كه از او نقل شده، داراى اسناد منقطع است. ابن عدى هم در مورد او گفته است: از او حديث صحيحى از پيامبر(ص) جز
(٣٦) تهذيب الكمال، ج٢٤، ص٣٠٤.
(٣٧) همان، ج٢٤، ص٤٢٣ـ ٤٢٤؛ تاريخ بغداد، ج١، ص٢٢١ـ٢٢٤.