فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٨٢ - عبور از مقابل نمازگزار پژوهشى به شيوه فقه مقارن (پژوهشى به شيوه فقه مقارن) امير رحمانى
از عطاء بن سائب از پدرش از عبداللّه بن عمرو بن عاص كه پيامبر فرمود: اى عبداللّه بن عمرو، قرآن را در چه مدتى مىخوانى؟
گفتم: در يك روز و يك شب، فرمود: بخواب و نماز بخوان و نماز بخوان و بخواب و قرآن را در يك ماه بخوان، پس پيوسته من ايشان را رد مىكردم و ايشام مرا، تا اين كه فرمود: قرآن را در هفت شب بخوان، سپس فرمود: چگونه روزه مىگيرى؟ گفتم: روزه مىگيرم و افطار نمىكنم، فرمود: روزه بگير و افطار كن، و از هر ماه سه روز را روزه بگير، پس پيوسته او را رد مىكردم و ايشان مرا، تا اين كه فرمود: روزه بگير، محبوبترين روزهها نزد خدا روزه برادرم داود بود، روزى روزه بدار و روزى افطار كن.
عبداللّه گفت: اگر رخصت رسول اللّه(ص) را قبول كرده بودم، بهتر بود براى من از شتران سرخ موى. (١٦٥)
در روايت ديگرى، پس از آن كه بگو مگوى خود با پيامبر در باره قرائت قرآن را نقل مىكند، مىگويد:
پس پيامبر(ص) خشمگين شد و فرمود: بلند شو و بخوان(قم فاقرأ)! (١٦٦)
در نقل ديگرى پيامبر پس از سؤال از قيام ليل و صيام نهار مىفرمايد:
«ولكن من روزه مىگيرم و افطار مىكنم و نماز مىخوانم و مىخوابم و با زنان مجامعت مىكنم، پس هر كس از سنت من دورى گزيند، از من نيست... براى هر عابدى شرة و شورى است و براى هر شور و شرى آرامش و فتورى است، پس يا آرامش او به سوى سنت است و يا به سوى بدعت، پس هركس به سنت آرام گيرد، هدايت يافته است و هركس به غير آن آرام شود، پس هلاك شود». (١٦٧)
روشن مىشود كه تنسك به غير سنت براى برخى، امرى عادى بوده و خود را در
(١٦٥) الطبقات الكبرى، ج٤، ص٢٦٤.
(١٦٦) صحيح بخارى، فضائل القرآن، ج٩، ص٨٤؛ حلية الاولياء، ج١، ص٢٨٥.
(١٦٧) مسند احمد، ج٢، ص١٥٨؛ صحيح بخارى، ج٩، ص٨٢؛ حلية الاولياء، ج١، ص٢٨٦.