فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٦٢ - عبور از مقابل نمازگزار پژوهشى به شيوه فقه مقارن (پژوهشى به شيوه فقه مقارن) امير رحمانى
و ادعاى كراهت نيز منوط است به حجيت سند روايت اوّل، كه در آن مناقشهكرديم و يا ادعاى ظهور روايت اخير، و روايات اهل بيت(ع)، گرچه به جز مرسله دعائم و روايتى از كتاب جعفريات كه هردو ضعيف السند هستند، از ذكر قتال و شيطان خالى است، (٨٨) اما امر به درأ و دفع در رواياتى معتبره آمده است.
مرحوم كلينى از على بن ابراهيم از پدرش از ابن ابى عمير از حماد از حلبى نقل مىكند كه از امام صادق(ع) پرسيدم: آيا عبور چيزى از مقابل نمازگزار نماز او را قطع مىكند؟ حضرت فرمود: «
در روايتى ديگر از محمد بن يحيى از احمد بن محمد از عثمان بن عيسى از ابن مسكان از ابن ابى يعفور نقل مىكند كه حضرت در پاسخ همين سؤال فرمود:
«
مانند آن است روايت حميرى در قرب الاسناد كه حضرت امر به «دَرأ» را از اميرالمؤمنين على(ع) نقل مىكند. (٩١)
مرحوم صاحب جواهر در رد استدلال به اين روايات بر كراهت عبور، مىگويد كه «درأ» كنايه از تستّر است، چرا كه با وضع ستره، عبور، هيچ ضررى به نماز گزار نمىرساند، پس وضع ستره، مدافعه بِالتى هي أحسن است.اما اين ارتكاب خلاف ظاهر وجهى ندارد (٩٢) . در هيچ كدام از رواياتى كه امر به استتار و وضع ستره شده، قيد «ما استطاع» نيامده، اين قيد فقط براى امر به «دَرأ» ذكر شده، و براى استتار، گفته شده
(٨٨) مستدرك وسائل الشيعه، تحقيق آل البيت، ج٣، ص٣٣٣، ابواب مكان المصلّي، باب ٧ و ٨.
(٨٩) وسائل الشيعه، چاپ آل البيت(ع)، ج٥، ص١٣٤.
(٩٠) همان.
(٩١) همان، ج٥، ص١٣٥.
(٩٢) جواهر الكلام، چاپ دارالكتاب الاسلاميه، ج٨، ص٤٠٤ و ٤٠٦.