فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٨٣ - عبور از مقابل نمازگزار پژوهشى به شيوه فقه مقارن (پژوهشى به شيوه فقه مقارن) امير رحمانى
آن محقّ مىديدهاند و نيازى به تأييد شرع و شارع احساس نمىكردهاند. نوعى روحيه تعمّق در دين و تشدّد در شعار دينى بر آنان حاكم بوده است، گذشته از اين كه گاهى رأى و نظر خود را در استنباط احكام شرع بر نصوص كتاب و سنت مقدم مىداشتند.
در اين ميان و پس از گذشت ساليان، ائمه اهل البيت(ع) با اجتهاداتى كه در مقابل نصوص صورت گرفته بود، به مخالفت برخاستند و رأى و تأويل را انكار كردند و تنسك را با علم و تعبد به ظهور رساندند و به جز سنّت اصيل و آثار نبوت را مصدر حكم و تشريع ندانستند.
امام محمد بن على بن الحسين(ع) به جابر مىفرمايد:
«اى جابر، اگر ما به نظر و هواى خود به مردم فتوا دهيم، از هلاك شدگان خواهيم بود و لكن ما به آثار و اصولى كه رسول اللّه براى ما به ارث نهاده است، فتوا مىدهيم، و آن را چون گنجى گرانبها حفظ مىكنيم، همان طور كه مردم طلا و نقره را حفظ مىكنند». (١٦٨)
از روايات اهل بيت(ع) ظاهر مىشود كه آنان آنچه را كه به نحو مستفيض از پيامبر(ص) و صحابه نقل شده بود، بيان فرموده و عبور هيچ چيز را قاطع و مبطل نماز نمىدانسته و در حقيقت سنت اصيل را تحكيم كردهاند.
از امام صادق(ع) سؤال كردم: آيا نماز مرد را چيزى كه از مقابل او عبور كند، قطع مىنمايد، فرمود: نماز مسلمان را هيچ چيز قطع نمىكند. (١٦٩)
(١٦٨) بصائر الدرجات، ص٢٩٩.
(١٦٩) وسائل الشيعه، ج٥، ص١٣٤.