سلسله مقالات حاضر با هدف ارائه گزارشى تفصيلى، جامع و مستند از شبهات و انتقاداتى تدوين يافته كه در دو دهه اخير ـ عمدتاً از سوى محافل روشنفكرى دينى ـ متوجّه فقه و انديشه فقهى شده است، تا تصويرى گويا از آراء فقه‌شناسى اين طيف از روشنفكران، براى فقه پژوهان عرضه شود و در حدّ توان، در زمينه سازى فرآيند آسيب‌شناسى فقه، گامى برداشته شود. در اين مرحله، از نقد و تحليل دقيق اين انديشه‌ها، خوددارى شده و تنها به اين نكته اكتفا شده است كه جنبش فكرى اين گروه از روشنفكران ـ در نگاهى كلان و فارغ از داورى پيرامون صحت و سقم آن ـ با انديشه مدرنيته در جهان امروز، هماهنگ و همسوست. در حالى كه به اعتقاد اين روشنفكران، بنيان انديشه مدرن با انديشه دينى، سازگار نيست. از اين رو، جريان فكرى اين گروه از روشنفكران در ايران كه از سويى، تعلّق خاطرى به باورهاى دينى دارند و از سوى ديگر، از پيش قراولان پروژه مدرنيزاسيون به شمار مى‌آيند، پيوسته گرفتار تناقضات فكرى و عملى بوده است.