(٢) از باب «تَعِبَ» به معنى «قُطعتْ» و مرد جاذم شد، يعنى اجذم شد. و به زن، جذماء گويند. مجمع البحرين، ج١، ص٢٨٠. صاحب جامع المقاصد در حاشيه جلد سيزدهم كتاب خويش گويد: الجذام: علةٌ صعبةٌ يحمرّ معها العضوثمّ يسودّ ثمّ ينقطع و يتناثر نعوذ باللّه و اكبر ما يكون ذلك في الوجه و يتصوّر في كلّ عضو، فمتى ما ظهرتْ هذة العلة و ثبتت بحيث لايخفى على أحد فلاشكّ في ثبوت الخيار؛ جذام بيمارى سختى است كه با آن عضو سرخ مى‌شود و بعد رو به سياهى مى‌رود و بعد عضو خود به خود قطعه قطعه مى‌شود و از بين مى‌رود. بيشتر در صورت نمايان مى‌شود و در هر عضوى از بدن قابل تصور است. پس آن گاه كه اين مرض ظاهر شد و ثابت شد، به طورى كه بر هيچ كسى مخفى نماند، شك و شبهه‌اى در ثبوت خيار به وسيله اين بيمارى نيست.(مترجم)
(٣) جنون: فساد عقل و اختلال در آن است. سهوى كه سريع الزوال است، جنون نيست و حالت كُما و بيهوشى اعتبار ندارند. نيز اغمايى كه يك بار غلبه دارد، جنون نيست. اختلال در عقل به هر صورت كه اتفاق بيفتد، جنون است. وقتى جنون به عنوان عيب مطرح شد اصل گويد: اقتضاى خيار مى‌كند از جا نبين و اخبار مستفيض بر آن دلالت دارد. (مترجم).
(٤) وَ الْقَرن مِثْلُ فَلْسٍ أيضاً العفلة و هو لحم ينبت في الفرج في مدخل الذكر كالغدّة الغليظة و قد يكون عظماً و يُحكَى أنّه اخْتُصِمَ إِلى القاضي شريح في جارية بها «قَرْنٌ» فقال: أَقْعِدوها فإنْ أصاب الأرضَ فهو عيبٌ و إلاّ فلا؛ قَرْن به سكون «راء» مثل فَلْس بر وزن فَعْل كه «العفلة» هم نام نهاده‌اند، گوشتى است كه در فرج زن در ورودى آلت تناسلى روييده و مجراى رحم را تنگ كرده كه مرد نمى‌تواند مقاربت نمايد. مثل غده‌اى ضخيم است و گاهى گوشت نيست، بلكه استخوان است. نقل شده در مورد جاريه‌اى كه مرض «قرن» داشت به شريح قاضى شكايت برده شد، شريح گفت: جاريه را بنشانيد، اگر به زمين رسيد، عيب است و در غير اين صورت عيب نيست. شيخ ابو عبداللّه‌ قلعىّ در كتاب خود(على غريب المهذّب) گويد: «القرن» به فتح «راء» و به منزله عفله است كه مصدر جاى اسم واقع شده و اين امرى جايز است. المصباح المنير، ج١و٢، ص ٥٠٠ و ٥٠١. ابن اثير در نهايه گفته است: قرن به سكون «راء» چيزى است كه در فرج زن مثل دندان كه مانع از وَطْى و آميزش است و به آن عفل گويند. النهايه، ج٤، ص٥٤، ماده «قرن». كلام صاحب الصحاح قريب به همين معناست. الصحاح، ج٦، ص٢١٨٠، ماده «قرن».(مترجم).
(٥) عمي: عَمِىَ يَعْمَى: ذهب بصره كلُّه؛ كسى كه هر دو بينايى چشم خود را از دست بدهد. المنجد في اللغه،