دراين امر نيز قاضى و والى مشتركند، چرا كه مردم حق دارند بدانند چه كسى حاكم شهرشان و قاضى آنان است. نه فقط با اسم و مشخصات، بلكه ويژگى‌ها و روحياتش را بدانند، به ويژه اگر پيش از وى والى يا قاضى ديگرى بوده كه معزول شده و به جاى او ديگرى منصوب شده است. مردم بايد قاضى و والى را بشناسند تا اگر كسى به دروغ ادعا كرد قاضى يا والى است، فريب نخورند و چون والى و قاضى را رو در رو نديده و نشناخته‌اند، كسى ديگر را در منصب و در مقام وى به اشتباه نگيرند. بر والى و قاضى نيز لازم است خود را به شهروندان بشناساند كه از طرف امام و يا حاكم مشروع منصوب شده است.

شايد اعلان ورود مختص والى و قاضى نباشد، بلكه شامل تمامى مناصب، مانند فرمانده لشكر و حتى امام جمعه و يا هر مدير و متولى منصبى مى‌شود كه تصدى آن جز از طرف امام روا نمى‌باشد.

اگر ورود اعلان نشود و والى و قاضى شناسانده نشوند، روند اطاعت از اوامر و عمل به تصميم و دستورشان مختل مى‌شود، و مردمان در عدم پيروى معذور خواهند بود، زيرا از كجا معلوم دستور، درست و دستور دهنده، قاضى باشد؟ و همين مناط و ملاك است كه حاكمان و رؤساى قواى سه گانه، بلكه تمامى مديران مؤسسات و وزرا به هنگام نصب و عزل و تغيير مناصب، در مراسم توديع و معارفه انجام مى‌دهند و جمعى را دعوت كرده، سخنرانى نموده، سپس از مسئول پيشين تقدير و تشكر كرده، مسئول بعدى و ويژگى هايش را معرفى نموده و حكم انتصابش را در جمع مى‌خوانند تا خبر منتشر شده و همگى از اين رخداد آگاه شوند. در زمان ما اعلان ورود از طريق راديو و تلويزيون و ديگر وسائل ارتباط جمعى مى‌شود. خلاصه آن كه اين امر نيز عرفى عقلايى بوده، مى‌بايد بر حسب

(٩) همان.