محمد بن هشام مى‌گويد: مدتى بعد، حسين(ع) بدهكار شد. معاويه خواست كه چشمه ابى نيزر را از او به دويست هزار دينار بخرد اما حضرت از فروش آن خوددارى كرد و فرمود: «پدرم آن را صدقه داد تا با آن روى خود را از گرماى آتش جهنم حفظ كند و من آنها را به چيزى نمى‌فروشم.» (٢٥)

٥. در «وسائل الشيعه» آمده است:

از محمد بن يحيى از احمد بن محمد، از حسن بن على بن فضال

از ابن بكير، از حكم بن عتيبة نقل شده كه پدرم، على، خانه‌اى را به من صدقه داد، آن را گرفتم پس از آن او صاحب فرزندانى شد و خواست آن را از من بگيرد و به آنها بدهد. ماجرا را براى امام صادق(ع) نقل كردم و حكم مسأله را جويا شدم. امام(ع) فرمود:

«لاتعطها إيّاه. قلت: فإنّه يخاصمني. قال: فخاصمه و لاترفع صوتك على صوته.» (٢٦)

«خانه را به او نده. گفتم : با من مخاصمه مى‌كند. حضرت فرمود: با او مخاصمه كن ولى صدايت را بالاتر از صداى او نبر.»

همچنان كه ملاحظه مى‌شود اين روايت، متضمن گرفتن خانه بدون قبول است.

دليل دوم: براى اثبات شرط بودن قبول در مطلق عقد، چنين استدلال شده كه وقف، عقد است نه ايقاع و بديهى است كه عقد از ايجاب و قبول تشكيل شده است. اگر بگوييم كه تحقق وقف، مشروط بر قبول نيست، معنايش ايقاع بودن وقف خواهد بود و تالى(ايقاع بودن وقف) باطل است، پس مقدم(عدم تحقق وقف بر قبول) نيز باطل است.

(٢٥) مستدرك الوسائل، ج١٤، ص٦٢.
(٢٦) وسائل الشيعه، ج١٨، ص٢٢٤.