فضاى علمى و فكرى آمادگى تضارب آرا و افكار و بحث و مجادله را دارد، از اين رو مى‌توان مكتب فقهى غنى اهل بيت(ع) را كه ريشه در وحى و سنت اصيل دارد، در قالب چنين سبكى(مقارنه‌اى و تطبيقى) به ديگران عرضه كرد و تشنگان زلال قرآن و سنت را به شريعه آن رهنمون ساخت.

فقهى كه بخواهد علم او در فراسوى مرزهاى مذهب نيز مفيد و مؤثر باشد و باب مدينه علم نبوى را بر ديگران بگشايد، ناگزير از ورود و به كارگيرى اين گونه روشها مى‌باشد، گذشته از آن كه در مواردى فهم لُب لباب كلمات اهل بيت(ع) بدون مقارنه آن با سخن ديگران ميسور نيست.

موضوعى كه در اين نوشتار مورد بررسى قرار گرفته، عبور از مقابل نمازگزار و احكام مرتبط با آن است، امرى كه از زمان پيامبر(ص) مورد كج فهمى قرار گرفته و در طول زمان مورد اختلاف واقع شده و افراطهايى پيرامون آن صورت گرفته، گاه زيباترين جلوه عبوديت را به زشت‌ترين مناظر مبدّل ساخته، اوهام و پيرايه هايى برگرد آن نشانده، تاجايى كه عبور از مقابل نماگزار گناهى كبيره و موجب استحقاق عذاب الهى دانسته شده، براى نمازگزار حق مقاتله قرار داده شده، خون عابر و رهگذر هدر شمرده شده است! حتى در مكه مكرمه و بيت ناس گاهى عبور از مقابل نمازگزار سبب اهانت به عابر و تعرض به او مى‌شود. در عين حال، حدود صحيح و مطلوب اين ادب عبادى براى مردم كمتر بيان شده، و آنچه كه بايد باشد، مورد غفلت قرار گرفته است.

از آنجا كه جهات اين مسأله كمتر بحث شده است، و در عين حال بررسى آن به سبك مقارن، فوائد زيادى دارد، به تفصيل آن را به بحث مى‌گذاريم:

حكم نهادن شيئى مقابل نمازگزار

در اين مسأله اختلافى ميان علماى مسلمين نمى‌باشد كه مستحب است نمازگزار چيزى(ستره) را مقابل خود قرار دهد تا بين او و كسى كه از مقابل مى‌گذرد، حائل باشد، حتى اكر علم به عبور كسى ندارد.