١. مارواه محمد بن يعقوب عن عدّة مِن أصحابنا عن سهل بن زياد عن محمد بن يحيى، عن أحمد بن محمد عن الحسن بن محبوب عن عليّ بن رئاب، عن بكير(و في نسخة ابن بكير) عن أبيه عن أحدهما في خصيّ دلّس نفسه لأمرأةٍ مسلمةٍ فتزوّجها فقال: يفرّق بينهما إنْ شاءتِ المرأة و يوجع رأسه، و إنْ رضيتْ به و أقامتْ معه لم يكن لها بعد رضاها به أن تأباه؛ (١٧)

بُكير(و در نسخه‌اى ديگر ابن بُكير) از پدرش از امام صادق يا امام باقر(ع) در مورد مردى خصىّ (١٨) كه با تدليس [پنهان داشتن عيب خود] با زن مسلمانى ازدواج كرده، روايت كرده است كه:

«اگر زن خواست، از همديگر جدا مى‌شوند و مرد به سبب تدليس و پنهان كارى، تعزير مى‌شود. اما اگر زن به چنين وضعى راضى شد و خواست با او زندگى كند، بعد از رضايت به چنين عيبى، زن نمى‌تواند امتناع كند».

دلالت روايت بر جواز ردّ صريح است. اينكه امام(ع) فرمود «يوجع رأسه» به جهت اين است كه خصىّ مدلّس تنبيه شود، تا اين كار از او تكرار نشود.

٢. روايت ديگرى از امام صادق(ع) نقل شده كه مؤيّد روايت اوّل است و در آن، امام(ع) افزوده است:

(١٧) وسائل الشيعه، ج١٤، باب ١٣ از ابواب العيوب و التدليس، حديث١.
(١٨) خِصَآء به كسر اوّل و بامدّ تلفظ مى‌شود. خَصِىّ بر وزن فعيل و معناى مفعولى مى‌دهد كسى كه دو بيضه‌اش بيرون آورده شده است. خُصْيه مثل مُدْية جمع آن خصىً مثل «مُدىً» آمده است. الصحاح، ج٦، ص٢٣٢٧.(مترجم)