چنانكه از ظاهر اين دسته از روايات هويدا است انفال به طور مطلق ملك پيامبر و امام(ع) اعلام شده است، در مقابل برخى از روايات تنها نيمى از انفال را ملك ايشان دانسته است ازجمله روايت محمد بن مسلم مى‌گويد: از امام صادق(ع) شنيدم كه در پاسخ پرسشى پيرامون انفال فرمود:

كل قريه ك يهلك اهلها او يجلون عنها فهى نفل لله عزوجل، نصفها يقسم بين الناس و نصفها لرسول(ص)، فما كان لرسول الله(ص) فهو للامام؛ (١١)هر ديارى كه ساكنان آن هلاك شده يا از آن كوچ نموده باشند، انفال بوده و از آن خداوند است، كه نيم آن بين مردم تقسيم شده و نيم ديگر به پيامبر(ص) مى‌رسد.آن نيمه پيامبر(ص) نيز پس از ايشان به امام مى‌رسد.

و نيز روايتى كه عياشى به نقل از حريز آورده كه مى‌گويد:

خودم يا شخص ديگرى ازامام صادق(ع) در باره انفال پرسيد،امام فرمود:

كل قريه يهلك اهلها او يجلون عنها فهى نفل، نصفها يقسم بين الناس و نصفها للرسول (١٢)هر ديارى كه اهلش نابود گردند يا از آن جا كوچ كنند جزء انفال است كه نيمى از آن بين مردم تقسيم شده و نيم ديگر به پيامبر(ص) مى‌رسد.

اين دسته از روايات گرچه در خصوص قريه هايى است كه اهلش مرده يا كوچ نموده باشند،- و اين مخالف اطلاق دسته نخست از روايات است - اما از آنجا كه در پاسخ از پرسش

(١٠)همان، ٣٧٣، ح٢.
(١١)همان، ٣٦٧، ح٧.
(١٢)همان، ٣٧٢، ح٢٥.