از تعبيرهاى «القائم مقام النبىّ او الرسول» (جانشين پيامبر)، و «نقله لولّى الامر من بعده » (انتقال سهم خدا و رسول و ذى القربى به ولىّ امر مسلمانان بعد از پيامبر)، «و هو مثل مذهبنا» (اين نظر همانند رأى مذهب ماست)،معلوم مى‌شود كه وى معتقد است سهم امام از آن منصب امامت و ولايت امر است و اين، شامل زمان ما نيز مى‌شود، به ويژه اينكه در عبارتهاى وى سخنى از عصر حضور يا غيبت به ميان نيامده بلكه مطلق امام را بيان كرده است.

ابن زهره حلبى(٥١١ ـ ٥٨٥ هـ . ق)در غنيه پس از بيان اموال مشمول خمس مى‌فرمايد:

خمس به شش سهم تقسيم مى‌شود، سه سهم آن به امام كه جانشين پيامبر است،تعلّق دارد و سه سهم ديگر از آن يتيمان و مسكينان و ابن سبيل‌هايى است كه به على، جعفر، عقيل و عبّاس منتسب هستند و امام، آن را به اندازه هزينه متعارف سالانه ميان آنان تقسيم مى‌كند.... (٢٩)

روشن است كه جانشينى پيامبر و توليت تقسيم بقيه خمس بين مستحقّان به اندازه هزينه متعارف سالانه، بر امامت و ولايت امام دلالت مى‌كند نه بر علم و آگاهى امام از احكام خدا.

ابن حمزه در الوسيله، كتاب الزكاة، باب الخمس پس از بيان ٣٣ مورد براى خمس، مى‌گويد:

خمس به شش حصه تقسيم مى‌شود، سهم خدا و رسول و ذى القربى، اين سه سهم از آن امام است و سه سهم ديگر از آن يتيمان و مسكينان و ابن

(٢٨)فقه القرآن،راوندى، ج١، ص٢٤٣ و ٢٤٤.
(٢٩)غنية النزوع، حمزه بن على بن زهره حلبى،١٤١٧هـ">ق،اوّل، مؤسّسه امام صادق(ع).