(٧٠)منتهى الطلب،١/٥٥٣، چاپ سنگى
(٧١)وسائل،٦/٣٥٦،ب ١ از بخش خمس، ح ٣، اين حديث چنانكه جواهر و مصباح گفته صحيح است.
(٧٢)همان،٦/٣٦٩ ب، از كتاب انفال،ح ١٥: بعيد نيست كه سند آن را معتبر بدانيم زيرا تنها احتمال خدشه در آن، وجود احمد بن هلال است كه نجاشى او را صالح براى نقل روايت دانسته است. از خلاصه الاقول نقل شده كه ابن غضائرى در رواياتى كه او از مشيخه حسن بن محبوب و نوادر محمد بن ابى عمير نقل كرده، توقف روا نمى داشت. وى مى‌گويد: او توقف نمى كرده است. به استناد مشيخه و نوادر او از حسن بن محبوب و محمدبن ابى عمير روايت مى‌كند،مى‌گويد: او اين دو كتاب را از بسيارى از اصحاب حديث شنيده و به روايات او [احمدبن هلال[ در اين دو كتاب اعتماد كرده اند. (خلاصه الاقوال فى معرفه الرجالص ٣٢٠، شماره ١٣٥٦)، در اينجا نيز احمد بن هلال، روايت ياد شده را از ابن ابى عمير روايت كرده است. البته صاحب جواهر از آن به خبر تعبير كرده است.