خداوند بخشنده و مهربان،خداوند سبحان سخاوتمند و گسترده نظر است، پاداش عمل نيك را تضمين كرده و بر ستمكارى، كيفر و مجازات قرار داده است. هيچ مالى حلال نيست مگر از جهتى كه خدا آن را حلال كرده باشد. خمس، ياور ما براى تقويت دين و ارتزاق اهل و عيال و خدمتكاران ماست.و گاهى با اين اموال بذل و بخششهايى مى‌كنيم و با اين كار آبرويمان را از دست كسانى كه از خشونت و جسارت آنان بيمناكيم، حفظ مى‌كنيم. آن را از ما دريغ نكنيد و تا جايى كه امكان دارد خود را از دعاى ما محروم نكنيد. چرا كه پرداخت خمس مال، كليد روزى و موجب پاكيزگى شما از گناهان و توشه و آذوقه شما در روز نيازمندى (آخرت) مى‌باشد. مسلمان كسى است كه به عهد و پيمان خود نسبت به خدا وفا كند و مسلمانى اين نيست كه به زبان لبّيك گويد و در قلب مخالفت كند. والسلام. (١٠)

١. عن محمّد بن يعقوب، عن على بن ابراهيم، عن ابيه، قال: كنت عند أبى جعفر الثانى(ع) إذ دخل عليه صالح بن محمّد بن سهل و كان يتولّى له الوقف بقم. فقال: يا سيّدى اجعلنى من عشرة آلاف درهم فى حلّ فإنّى قد أنفقتها.فقال له: أنت فى حلّ: فلمّا خرج صالح فقال أبوجعفر(ع): أحدهم يثبّ على أموال (حقّ) آل محمّد وأيتامهم و مساكينهم و أبناء سبيلهم فيأخذه ثمّ يجى‌ء فيقول: اجعلنى فى حلّ أتراه ظنّ انّى اقول: لاأفعل و اللّه‌ لَيسألنّهم اللّه‌ يوم القيامة عن ذلك سؤالاً حثيثاً.

نزد امام جواد(ع) بودم در اين هنگام صالح بن محمّد بن سهل كه متولّى موقوفه در قم بود،وارد شد. عرض كرد: آقا به من اجازه بده ده هزار درهم از سهم امام را خرج كنم، من اين مقدار را خرج كرده ام. فرمود: اجازه مى‌دهم.همين كه صالح بيرون رفت،امام(ع)فرمود: برخى از مردم پس از دستيابى بـر اموال يتيمان و مسكينان و ابن سبيل‌هاى اهل بيت و تصرّف در

(١٠)همان، ابواب انفال، باب ٣، روايت ٢.