برساند و يا كشتن او را مباح بشمرد، روشن است چنين قتلى نشانه كفر قاتل است و لازمه آن خلود در عذاب مى‌باشد.
حديثى نيز از امام صادق عليه السلام به اين مضمون نقل شده است. «١»
اين احتمال نيز هست كه قتل افراد با ايمان و بى‌گناه، سبب شود كه انسان بى‌ايمان از دنيا برود و توفيق توبه نصيب او نگردد و به خاطر همين موضوع گرفتار عذاب جاويدان شود.
اين هم ممكن است كه منظور از خلود، در اين آيه عذاب بسيار طولانى باشد، نه عذاب جاويدان.
***
٢- آيا قتل عمد توبه‌پذير است؟
سؤال ديگرى نيز در اينجا مطرح مى‌شود كه: اصولًا آيا در قتل عمد، توبه پذيرفته است؟!
جمعى از مفسران، صريحاً به اين سوال پاسخ منفى داده، مى‌گويند: قتل نفس طبق آيه فوق اصلًا قابل توبه نيست، و در پاره‌اى از روايات كه در ذيل آيه وارد شده است نيز اشاره به اين معنى گرديده كه: «لا تَوْبَةَ لَهُ». «٢»

ولى آنچه از روح تعليمات اسلام، روايات پيشوايان بزرگ دينى و فلسفه