مى‌كند» «وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ».
از همه اينها گذشته «آنها را به جاده مستقيم- كه هيچ گونه كجى در آن از نظر اعتقاد و برنامه عملى نيست- هدايت مى‌نمايد» «وَ يَهْديهِمْ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقيمٍ».
***
نكته:
مراد از «نور» در آيه
در اين كه منظور از «نور» در آيه نخست شخص پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است، يا قرآن مجيد؟ در ميان مفسران دو قول ديده مى‌شود، ولى ملاحظه آيات مختلفى كه در قرآن مجيد وارد شده و «قرآن» را تشبيه به «نور» كرده، نشان مى‌دهد: نور در آيه فوق، به معنى قرآن است و بنابراين عطف «كِتابٌ مُبِيْنٌ» بر آن از قبيل عطف توضيحى است، در سوره «اعراف» آيه ١٥٧ نيز مى‌خوانيم.
فَالَّذِيْنَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِى أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ:
«كسانى كه به پيامبر صلى الله عليه و آله ايمان آوردند، و او را بزرگ داشتند و يارى كردند و از نورى كه همراه او نازل گرديده پيروى نمودند، اهل نجات و رستگارى هستند».
و در سوره «تغابن» آيه ٨ مى‌خوانيم: فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِى أَنْزَلْنا: «به خدا و پيامبرش و نورى كه نازل كرديم ايمان بياوريد».
همچنين آيات متعدد ديگر، در حالى كه اطلاق كلمه «نور» در قرآن بر شخص پيامبر صلى الله عليه و آله ديده نمى‌شود.
علاوه بر اين، مفرد بودن ضمير «بِهِ» در آيه بعد، نيز اين موضوع را تأييد مى‌كند كه نور و كتاب مبين اشاره به يك حقيقت است.