اسلامند.
ولى بعضى از افراد ظاهربين و ساده‌دل، با اين طرح مخالفت كرده، گفتند:
عجبا! ما چگونه با كسانى كه گواهى به توحيد و نبوت پيامبر صلى الله عليه و آله داده‌اند بجنگيم؟
و تنها به جرم اين كه: هجرت ننمودند، خون آنها را حلال بشمريم؟
آيه فوق نازل شد و دسته دوم را در برابر اين اشتباه ملامت و سپس راهنمائى كرد. «١»- «٢»
تفسير:
طرفدارى از منافقان
با توجه به شأن نزول بالا، پيوند اين آيه و آيات بعد از آن، با آياتى كه قبلًا درباره منافقان بود، كاملًا روشن است.
در آغاز آيه مى‌فرمايد: «چرا در مورد منافقان دو دسته شده‌ايد، و هر كدام طورى قضاوت مى‌كنيد»؟ «فَما لَكُمْ فِي الْمُنافِقينَ فِئَتَيْنِ». «٣»
يعنى اين افراد كه با ترك مهاجرت و همكارى عملى با مشركان و عدم شركت در صف مجاهدان اسلام، نفاق خود را آشكار ساخته‌اند نبايد درباره سرنوشت آنها كسى ترديد كند، اينها به طور مسلّم از منافقان دست اولند، و عملشان گواه زنده عدم ايمانشان است.