كوه‌هاى عظيم نيز سنگين‌تر است»! «١»

از طرفى تهمت زدن به افراد بى‌گناه با روح ايمان سازگار نيست چنان كه از امام صادق عليه السلام نقل شده:
اذا اتَّهَمَ الْمُؤْمِنُ أَخاهُ انْماثَ الايْمانُ فِى قَلْبِهِ كَما يَنْماثُ الْمِلْحُ فِى الْماءِ:
«كسى كه برادر مسلمانش را متهم كند، ايمان در قلب او ذوب مى‌شود همانند ذوب شدن نمك در آب»! «٢»
در حقيقت بهتان و تهمت، بدترين انواع دروغ و كذب است، زيرا هم مفاسد عظيم كذب را دارد، هم زيان‌هاى غيبت، و هم بدترين نوع ظلم و ستم است، و لذا از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود:
مَنْ بَهَتَ مُؤْمِناً أَوْ مُؤْمِنَةً أَوْ قالَ فِيْهِما ما لَيْسَ فِيْهِ أَقامَهُ اللَّهُ تَعالى‌ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى‌ تَلٍّ مِنْ نارٍ حَتّى‌ يَخْرُجَ مِمَّا قالَهُ:
«كسى كه به مرد يا زن با ايمان تهمت بزند و يا درباره او چيزى بگويد كه در او نيست، خداوند در روز قيامت او را بر تلّى از آتش قرار مى‌دهد تا از مسئوليت آنچه گفته است در آيد». «٣»
روشن است رواج اين كار ناجوانمردانه در يك محيط، سبب به هم ريختن نظام و عدالت اجتماعى و آلوده شدن حق به باطل و گرفتار شدن بى‌گناه و تبرئه گنهكار و از ميان رفتن اعتماد عمومى مى‌شود.