نكته‌ها:
١- نخستين سؤالى كه پيش مى‌آيد اين است: چرا از ميان تمام دستورهاى اسلامى تنها مسأله نماز و زكات ذكر شده است، در حالى كه دستورهاى اسلام منحصر به اينها نيست؟
پاسخ سؤال اين است: «نماز» رمز پيوند با خدا و «زكات» رمز پيوند با خلق خدا است.
بنابراين منظور اين است كه: به مسلمانان دستور داده شد با برقرارى پيوند محكم با خداوند و پيوند محكم با بندگان خدا، جسم و جان خود و اجتماع خويش را براى جهاد آماده كنند، و به اصطلاح خودسازى نمايند؛ چرا كه مسلماً هر گونه جهادى بدون آمادگى‌هاى روحى و جسمى و بدون پيوندهاى محكم اجتماعى محكوم به شكست خواهد بود.
مسلمان در پرتو نماز و نيايش با خدا ايمان خود را محكم و روحيه خويش را پرورش مى‌دهد و آماده هر گونه فداكارى و از خودگذشتگى مى‌شود، و به وسيله زكات شكاف‌هاى اجتماعى پر مى‌گردد، و از نظر تهيه نفرات آزموده و ابزار جنگى- كه زكات يك پشتوانه اقتصادى براى تهيه آنها مى‌باشد- بهبود مى‌يابد، و به هنگام صدور فرمان جهاد آمادگى كافى براى مبارزه با دشمن خواهند داشت.
***
٢- مى‌دانيم قانون زكات در «مدينه» نازل شد و در «مكّه» زكات بر مسلمانان واجب نشده بود، با اين حال، چگونه مى‌تواند آيه فوق اشاره به وضع مسلمانان در «مكّه» بوده باشد؟
مرحوم «شيخ طوسى» در تفسير «تبيان» در پاسخ اين سؤال مى‌گويد: