شكرگزارى و ثبات در برابر مشكلات را در آنها برانگيزد، و آيه فوق يكى از اين آيات است.
اما در اين كه: اين آيه، اشاره به كدام داستان مى‌كند، در ميان مفسران گفتگو بسيار است:
بعضى آن را اشاره به دفع خطر يهوديان «بَنِى النَّضِيْر» مى‌دانند كه طرح نابودى پيامبر صلى الله عليه و آله و مسلمانان را در «مدينه» كشيده بودند.
بعضى ديگر آن را اشاره به داستان «بطن نخل» دانسته‌اند كه در ماجراى «حديبيه» در سال ششم هجرت واقع شد، آنجا كه جمعى از مشركان «مكّه» تصميم گرفتند به سركردگى «خالد بن وليد» در نماز عصر به مسلمانان حمله‌ور شوند، پيامبر صلى الله عليه و آله از اين توطئه آگاه گشت و با خواندن نماز كوتاهِ خوف، نقشه آنها را نقش بر آب كرد.
بعضى اشاره به حوادث ديگرى از زندگى پرحادثه پيامبر صلى الله عليه و آله و مسلمانان مى‌دانند.
بعضى از مفسران نيز عقيده دارند: اشاره به تمام حوادثى است كه در طول تاريخ اسلام واقع شده. «١»
اين تفسير، اگر از كلمه «قوم» كه نكره است و دليل بر وحدت مى‌باشد صرف‌نظر كنيم، از همه تفاسير بهتر است.
در هر حال اين آيه، مسلمانان را متوجه خطراتى مى‌سازد كه ممكن بود براى هميشه نامشان را از صفحه روزگار براندازد، و به آنها هشدار مى‌دهد كه به