وَ مِثْلَهُ مَعَهُ لِيَفْتَدُوا بِهِ مِنْ عَذابِ يَوْمِ الْقِيامَةِ ما تُقُبِّلَ مِنْهُمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ».
مضمون اين آيه در سوره‌هاى «زمر» آيه ٤٧، «رعد» آيه ١٨، و «يونس» آيه ٥٤ نيز آمده است، منتها هر كدام با عنوان خاص، مثلًا در سوره «زمر» مى‌فرمايد: «وَ لَوْ أَنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوا ...»، و در سوره «رعد» مى‌فرمايد: «وَ الَّذِيْنَ لَمْ‌يَسْتَجِيْبُوا لَهُ ...»، و در سوره «يونس» مى‌فرمايد: «وَ لَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ ...» كه البته قابل ارجاع به يك معنى است و اين نهايت تأكيد در مسأله مجازات‌هاى الهى را مى‌رساند كه با هيچ سرمايه و قدرتى از سرمايه‌ها و قدرت‌ها نمى‌توان از آن رهائى جست، هر چند تمام سرمايه‌هاى روى زمين، يا بيش از آن باشد، تنها در پرتو ايمان و تقوا و جهاد و عمل مى‌توان رهائى يافت.
***
سپس به دوام اين كيفر اشاره كرده، مى‌گويد: «آنها پيوسته مى‌خواهند از آتش دوزخ خارج شوند ولى توانائى بر آن را ندارند و كيفر آنها ثابت و برقرار خواهد بود» «يُريدُونَ أَنْ يَخْرُجُوا مِنَ النَّارِ وَ ما هُمْ بِخارِجينَ مِنْها وَ لَهُمْ عَذابٌ مُقيمٌ».
درباره مجازات دائمى و خلود كفار در دوزخ، در ذيل آيه ١٠٨ سوره «هود» به خواست خدا بحث خواهد شد.
***