هشدار مى‌دهد، آيا اين تعبير با معصوم بودن پيامبران سازگار است؟
پاسخ اين ايراد اين است كه:
معصوم بودن، هرگز به اين معنى نيست كه گناه بر پيامبر صلى الله عليه و آله و امام محال مى‌گردد، و گرنه فضيلتى براى آنها محسوب نمى‌شود، بلكه منظور اين است:
آنها با توانائى بر گناه، مرتكب گناه نمى‌شوند، هر چند اين عدم ارتكاب به خاطر تذكرات الهى بوده باشد.
به عبارت ديگر، ياد آورى‌هاى خود خداوند، جزئى از عامل مصونيت پيغمبر صلى الله عليه و آله از گناه مى‌باشد.
توضيح بيشتر درباره مقام عصمت پيامبران و امامان به خواست خدا در ذيل آيه تطهير (آيه ٣٣، سوره «احزاب») خواهد آمد.
***
در سومين آيه، به عنوان استفهام انكارى مى‌فرمايد: «آيا اينها كه مدّعى پيروى از كتب آسمانى هستند، انتظار دارند با احكام جاهلى و قضاوت‌هاى آميخته با انواع تبعيضات در ميان آنها داورى كنى» «أَ فَحُكْمَ الْجاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ».
در حالى كه هيچ نوع داورى براى افراد با ايمان بالاتر و بهتر از حكم خدا نيست، مى‌فرمايد: «چه كسى براى افرادى كه يقين به خدا و قيامت دارند بهتر از خدا حكم مى‌كند» «وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْماً لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ».
همان طور كه در ذيل آيات سابق گفتيم، در ميان طوائف يهود نيز تبعيضات عجيبى بود، مثلًا: اگر كسى از طايفه «بنى قريظه» فردى از طايفه «بنى نضير» را به قتل مى‌رساند، قصاص مى‌شد، و در صورت عكس، قصاص نمى‌كردند، و يا به هنگام گرفتن ديه، دو برابر ديه مى‌گرفتند، قرآن مى‌گويد: اين گونه تبعيضات نشانه احكام جاهليت است، و در ميان احكام الهى هيچ گونه تبعيض در ميان