شأن نزول:
بسيارى از مفسران نقل كرده‌اند كه بعد از جنگ «بدر»، «عبادة بن صامت خزرجى»، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيده، گفت: من هم‌پيمانانى از يهود دارم كه از نظر عدد، زياد و از نظر قدرت نيرومندند، اكنون كه آنها ما را تهديد به جنگ مى‌كنند و حساب مسلمانان از غير مسلمانان جدا شده است، من از دوستى و هم‌پيمانى با آنان برائت مى‌جويم، هم پيمانِ من تنها خدا و پيامبر او است.
«عبداللَّه بن أُبَىّ» گفت: ولى من از هم‌پيمانى با يهود برائت نمى‌جويم؛ زيرا از حوادث مشكل مى‌ترسم و به آنها نيازمندم.
پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: آنچه در مورد دوستى با يهود بر «عباده» مى‌ترسيدم، بر تو نيز مى‌ترسم (و خطر اين دوستى و هم‌پيمانى براى تو از او بيشتر است).
«عبداللَّه» گفت: چون چنين است من هم مى‌پذيرم و با آنها قطع رابطه مى‌كنم، آيات فوق نازل شد و مسلمانان را از هم‌پيمانى با يهود و نصارى‌ بر حذر داشت. «١»
تفسير:
هم‌پيمانى با يهود و نصارى‌ ممنوع
آيات فوق مسلمانان را از همكارى با يهود و نصارى‌ به شدت بر حذر مى‌دارد، نخست مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! يهود و نصارى‌ را تكيه‌گاه و هم‌پيمان خود قرار ندهيد»! «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَ النَّصارى‌ أَوْلِياءَ».