تفسير:
تكيه بر كفار نكنيد
در آيات گذشته اشاره به گوشه‌اى از صفات منافقان و كافران شد و در اين آيات، نخست به مؤمنان هشدار داده كه كافران (و منافقان) را به جاى مؤمنان تكيه گاه و ولىّ خود انتخاب نكنند، مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! كافران را به جاى مؤمنان ولىّ و تكيه‌گاه خود قرار ندهيد» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْكافِرينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنينَ».
چرا كه اين عمل، يك جرم، قانون‌شكنى آشكار و شرك به خداوند است و با توجه به قانون عدالت پروردگار، موجب استحقاق مجازات شديدى است لذا به دنبال آن مى‌فرمايد: «آيا مى‌خواهيد دليل روشنى بر ضد خود در پيشگاه پروردگار درست كنيد» «أَ تُريدُونَ أَنْ تَجْعَلُوا لِلَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطاناً مُبيناً». «١»
***
در آيه بعد، براى روشن ساختن حال منافقانى كه اين دسته از مسلمانان غافل، طوق دوستى آنان را بر گردن مى‌نهند، و يا حال خود اينها كه در عين اظهار اسلام، راه نفاق را پيموده و از درِ دوستى با منافقان در مى‌آيند، مى‌فرمايد:
«منافقان در پائين‌ترين و نازل‌ترين مراحل دوزخ قرار دارند و هيچگونه ياورى براى آنها نخواهى يافت» «إِنَّ الْمُنافِقينَ فِي الدَّرْكِ الأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ وَ لَنْ