تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٢
البته در روايات متعددى مىخوانيم كه: «نور» به شخص امير مؤمنان على عليه السلام يا همه ائمه عليهم السلام تفسير شده است. «١»
ولى روشن است: اين تفسير، از قبيل ذكر «بطون» آيات است؛ چرا كه مىدانيم، قرآن علاوه بر معنى ظاهر، معانى باطنى دارد كه از آن به «بطون قرآن» تعبير مىشود.
اين كه گفتيم روشن است كه اين تفسيرها مربوط به بطون قرآن است، دليلش اين است كه در آن زمان ائمه عليهم السلام وجود نداشتند كه اهل كتاب دعوت به ايمان به آنها شده باشند.
نكته ديگر اين كه: در آيه دوم به كسانى كه در راه تحصيل رضاى خدا گام برمىدارند نويد مىدهد كه در پرتو قرآن، سه نعمت بزرگ به آنها داده مىشود:
نخست، هدايت به جادههاى سلامت، سلامت فرد، سلامت اجتماع، سلامت روح و جان، سلامت خانواده، و سلامت اخلاق (و اينها همه جنبه عملى دارد).
ديگر، خارج ساختن از ظلمتهاى كفر و بىدينى به سوى نور ايمان كه جنبه اعتقادى دارد.
و سوم اين كه تمام اينها را در كوتاهترين و نزديكترين راه كه «صراط مستقيم» است و در جمله سوم به آن اشاره شده، انجام مىدهد.
ولى همه اين نعمتها نصيب كسانى مىشود كه از در تسليم و حقجوئى درآيند، و مصداق «مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ» باشند، و اما منافقان و افراد لجوج و آنها كه با حق دشمنى دارند، هيچ گونه بهرهاى نخواهند برد، همان طور كه ساير آيات قرآن گواهى مىدهند.