أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً».
اين درخواست عجيب و غير منطقى كه نوعى از عقيده بت‌پرستان را منعكس مى‌ساخت و خدا را جسم و محدود معرفى مى‌كرد و بدون شك از لجاجت و عناد سرچشمه گرفته بود، سبب شد كه: «صاعقه آسمانى به خاطر اين ظلم و ستم آنها را فرا گيرد» «فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ».
پس از آن به يكى ديگر از اعمال زشت آنها كه مسأله «گوساله‌پرستى» بود، اشاره كرده، مى‌گويد: «آنها پس از مشاهده آن همه معجزات و دلائل روشن، گوساله را به عنوان معبود خود انتخاب كردند»! «ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ».
ولى با اين همه، براى اين كه آنها به راه باز گردند و از مَركب لجاجت و عناد فرود آيند، «ما آنها را بخشيديم و به موسى‌ برترى و حكومت آشكارى داديم» «فَعَفَوْنا عَنْ ذلِكَ وَ آتَيْنا مُوسى‌ سُلْطاناً مُبيناً» و بساط رسواى سامرى و گوساله‌پرستان را برچيديم، اما اين سبب نشد كه آنها دست از لجاجت خود بردارند.
***
لذا در آيه بعد مى‌افزايد: آنها از خواب غفلت بيدار نشدند و از مَركب غرور پائين نيامدند، به همين جهت خداوند كوه طور را بر بالاى سر آنها به حركت در آورد، و در همان حال از آنها پيمان گرفت كه به عنوان توبه از گناهان خود از در بيت المقدس با خضوع و خشوع وارد شوند، و نيز به آنها تأكيد كرد كه در روز شنبه دست از كسب و كار بكشند و راه تعدّى و تجاوز را پيش نگيرند و از ماهيان دريا كه در آن روز صيدش حرام بود استفاده نكنند و در اين موارد پيمان شديد از