١٢٣ لَيْسَ بِأَمانِيِّكُمْ وَ لا أَمانِيِّ أَهْلِ الْكِتابِ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ وَ لا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيّاً وَ لا نَصيراً
١٢٤ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقيراً
ترجمه:
١٢٣- (فضيلت و برترى) به آرزوهاى شما و آرزوهاى اهل كتاب نيست؛ هر كس عمل بدى انجام دهد، كيفر داده مى‌شود؛ و كسى را جز خدا، ولىّ و ياور خود نخواهد يافت.
١٢٤- و كسى كه چيزى از اعمال صالح را انجام دهد، خواه مرد باشد يا زن، در حالى كه ايمان داشته باشد، چنان كسانى داخل بهشت مى‌شوند؛ و كمترين ستمى به آنها نخواهد شد.
شأن نزول:
در تفسير «مجمع البيان» و تفاسير ديگر چنين آمده است:
مسلمانان و اهل كتاب هر كدام بر ديگرى افتخار مى‌كردند، اهل كتاب مى‌گفتند:
پيامبر ما، قبل از پيامبر شما بوده است، كتاب ما، از كتاب شما سابقه‌دارتر است، و مسلمانان مى‌گفتند:
پيامبر ما، خاتم پيامبران است، و كتابش، آخرين و كامل‌ترين كتب آسمانى