استفاده مى‌شود كه: منظور همان معنى دوستى است؛ زيرا اگر بگوئيم خداوند ابراهيم عليه السلام را به عنوان دوست خود انتخاب كرد بسيار مناسب به نظر مى‌رسد، تا اين كه بگوئيم: خداوند ابراهيم عليه السلام را نيازمند خود انتخاب كرد.
به علاوه، نيازمندى مخلوقات خدا اختصاصى به ابراهيم عليه السلام ندارد، چنان كه در آيه ١٥ سوره «فاطر» مى‌خوانيم:
يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ الَى اللَّهِ: «اى مردم! شما همه نيازمند درگاه خدائيد».
به خلاف دوستى خداوند كه همگى در آن يكسان نيستند.
در روايتى از امام صادق عليه السلام چنين مى‌خوانيم: خداوند اگر ابراهيم عليه السلام را به عنوان خليل (دوست) انتخاب كرد، نه به خاطر نياز به دوستى او بود، بلكه به خاطر اين بود كه: ابراهيم عليه السلام بنده مفيد پروردگار و كوشا در راه رضاى او بود. «١»

اين روايت نيز شاهد بر اين است كه خليل در اينجا به معنى دوست مى‌باشد.
و اما اين كه ابراهيم عليه السلام چه امتيازاتى داشت كه خداوند اين مقام را به او بخشيد، در روايات علل مختلفى براى آن ذكر شده، كه همه آنها مى‌تواند دليل اين انتخاب بوده باشد.
از جمله اين كه: در حديثى از امام صادق عليه السلام نقل شده:
انَّمَا اتَّخَذَ اللَّهُ ابْراهِيْمَ خَلِيْلًا لِا نَّهُ لَمْ يَرُدَّ أَحَداً وَ لَمْ يَسْئَلْ أَحَداً قَطُّ غَيْرَ اللَّهِ: