علاوه بر همه اينها، اين سخن از زبان موسى عليه السلام است و در آن زمان از ملوك و پادشاهان بنى اسرائيل خبرى نبود.
و در پايان آيه، به طور كلّى به نعمت‌هاى مهم و برجسته‌اى كه در آن زمان به احدى داده نشده بود، اشاره فرموده، مى‌گويد: «به شما چيزهائى داد كه به احدى از عالميان نداد» «وَ آتاكُمْ ما لَمْ يُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعالَمينَ».
اين نعمت‌هاى متنوع، فراوان بودند، از جمله: نجات معجزه‌آسا از چنگال فرعونيان، شكافته شدن دريا براى آنها و استفاده كردن از غذاى مخصوصى به نام «مَنّ و سَلْوى‌» كه شرح آن در جلد اول، ذيل آيه ٥٧ سوره «بقره» گذشت و مانند آنها.
***
پس از آن، در آيه بعد، جريان ورود بنى اسرائيل به سرزمين مقدس را چنين بيان مى‌كند: «موسى به قوم خود چنين گفت: شما به سرزمين مقدسى كه خداوند برايتان مقرّر داشته است وارد شويد، عقب‌نشينى نكنيد، براى ورود به آن از مشكلات نترسيد و از فداكارى مضايقه ننمائيد، اگر به اين فرمان پشت كنيد، زيان خواهيد ديد» «يا قَوْمِ ادْخُلُوا الأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتي‌ كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلى‌ أَدْبارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرينَ».
در اين كه «ارض مقدسة» كه در آيه فوق به آن اشاره شده، چه نقطه‌اى است، مفسران گفتگو بسيار كرده‌اند:
بعضى آن را سرزمين بيت المقدس.
بعضى شام.
و بعضى ديگر «اردن»، يا «فلسطين»، يا سرزمين «طور»، مى‌دانند. «١»