كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِيْنَهُمُ الَّذِى ارْتَضى‌ لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً ...:
«خداوند به آنهائى كه از شما ايمان آوردند و عمل صالح انجام داده‌اند وعده داده است كه آنها را خليفه در روى زمين قرار دهد همان طور كه پيشينيان آنانرا چنين كرد، و نيز وعده داده آئينى را كه براى آن پسنديده است مستقر و مستحكم گرداند، و بعد از ترس به آنها آرامش بخشد».
در اين آيه خداوند مى‌فرمايد: آئينى را كه براى آنها «پسنديده» در روى زمين مستقر مى‌سازد.
با توجه به اين كه: سوره «نور» قبل از سوره «مائده» نازل شده است،
و با توجه به جمله «رَضِيْتُ لَكُمُ الاسْلامُ دِيْناً» كه در آيه مورد بحث، درباره ولايت على عليه السلام نازل شده، چنين نتيجه مى‌گيريم كه اسلام در صورتى در روى زمين مستحكم و ريشه‌دار خواهد شد كه با «ولايت» توأم باشد؛ زيرا اين همان اسلامى است كه خدا «پسنديده» و وعده استقرار و استحكامش را داده است.
و به عبارت روشن‌تر، اسلام در صورتى عالمگير مى‌شود كه از مسأله ولايت اهل بيت عليهم السلام جدا نگردد.
مطلب ديگرى كه از ضميمه كردن «آيه سوره نور» با «آيه مورد بحث» استفاده مى‌شود اين است كه: در آيه سوره «نور» سه وعده به افراد با ايمان داده شده است:
نخست خلافت در روى زمين.
ديگر امنيت و آرامش براى پرستش پروردگار.
و سوم استقرار آئينى كه مورد رضايت خدا است.
اين سه وعده در روز «غدير خم» با نزول آيه «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنُكُمْ ...» جامه عمل به خود پوشيد؛ زيرا نمونه كامل فرد با ايمان و عمل صالح، يعنى على عليه السلام به جانشينى پيامبر صلى الله عليه و آله نصب شد و به مضمون جمله «اليَوْمَ يَئِسُ الَّذِيْنَ