٥٧ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الَّذينَ اتَّخَذُوا دينَكُمْ هُزُواً وَ لَعِباً مِنَ الَّذينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ الْكُفَّارَ أَوْلِياءَ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ
٥٨ وَ إِذا نادَيْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ اتَّخَذُوها هُزُواً وَ لَعِباً ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْقِلُونَ
ترجمه:
٥٧- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! افرادى كه آئين شما را به باد استهزاء و بازى مى‌گيرند- چه از اهل كتاب و چه مشركان- آنها را ولىّ خود انتخاب نكنيد! و از (مخالفت فرمانِ) خدا بپرهيزيد، اگر ايمان داريد!
٥٨- آنها هنگامى كه (مردم را) به نماز فرا مى‌خوانيد، آن را به مسخره و بازى مى‌گيرند؛ اين به خاطر آن است كه آنها جمعى نابخردند.
شأن نزول:
در تفسير «مجمع البيان»، «ابوالفتوح رازى» و «فخر رازى» نقل شده كه دو نفر از مشركان به نام «رفاعه» و «سويد»، اظهار اسلام كردند و سپس جزء دار و دسته منافقان شدند.
بعضى از مسلمانان با اين دو نفر رفت و آمد داشتند و اظهار دوستى مى‌كردند، آيات فوق نازل شد و به آنها اخطار كرد كه از اين عمل بپرهيزيد. «١»