١٠٤ وَ لا تَهِنُوا فِي ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَما تَأْلَمُونَ وَ تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ ما لا يَرْجُونَ وَ كانَ اللَّهُ عَليماً حَكيماً
ترجمه:
١٠٤- و در راه تعقيب دشمن، (هرگز) سست نشويد! (زيرا) اگر شما درد و رنج مى‌بينيد، آنها نيز همانند شما درد و رنج مى‌بينند؛ ولى شما اميدى از خدا داريد كه آنها ندارند؛ و خداوند، دانا و حكيم است.
شأن نزول:
در برابر هر سلاحى، سلاح مشابهى
از «ابن عباس» و بعضى ديگر از مفسران چنين نقل شده: پس از حوادث دردناك جنگ «احد» پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بر فراز كوه احد رفت، «ابوسفيان» نيز بر كوه احد قرار گرفت و با لحنى فاتحانه فرياد زد:
«اى محمّد! يك روز ما پيروز شديم و روز ديگر شما» (يعنى اين پيروزى ما در برابر شكستى كه در بدر داشتيم).
پيامبر صلى الله عليه و آله به مسلمانان فرمود: فوراً پاسخ او را بگوئيد (گويا مى‌خواهد به ابوسفيان اثبات كند كه پرورش يافتگان مكتب من همه آگاهى لازم را دارند) مسلمانان گفتند:
«هرگز وضع ما با شما يكسان نيست شهيدان ما در بهشتند و كشتگان شما در دوزخ».
«ابوسفيان» فرياد زد و اين جمله را به صورت يك شعار افتخار آميز گفت: